یکی گرفتن قیام و انقلاب خطای تحلیلی رایجی است که معمولاً چپ نیز آن را تکرار می کند. این خطا غیر از آنکه به نوعی دترمینیسم می انجامد، همچنین سبب می شود تحلیلگر از درک پویایی سیر وقایع و مکانیزم های تغییر اجتماعی بازبماند. باید دانست در حالیکه انقلاب یک پروسه ی تاریخی پویاست، و نه یک رویداد آنی و دفعتی، قیام فقط می تواند به مثابه نقطه عطفی در سیر تحول انقلاب در نظر گرفته شود. تنها بر این مبناست که نفس به ثمر رسیدن قیام به هیچ وجه بعنوان پیروزی انقلاب قلمداد نمی شود.

یک انقلاب تنها هنگامی پیروز می شود که خواست هایش به تمامی متحقق شوند. تحقق این خواست ها نیز، جدا از تفاوت ماهوی آنها از یک انقلاب به انقلاب دیگر، از زاویه ی منافع هر یک از طبقات جامعه معانی گوناگونی پیدا می کند. این معانی بدلیل تعارض منافع طبقات مختلف اغلب در نقطه مقابل یکدیگر قرار می گیرند، چنانچه در اغلب انقلاباتی که مضمون دمکراتیک دارند، بورژوازی با تمام جناح های دمکرات و غیردمکراتش به سدی در مقابل انقلاب بدل می شوند. این بدان سبب رخ میدهد که انقلاب در صورت تحقق مضامین دمکراتیکش در شرایط انقلابی، طبقه ی کارگر را در بهترین شرایط برای تسخیر قدرت سیاسی قرار میدهد، و میتواند بلاواسطه به یک انقلاب بی وقفه برای زیر و رو کردن تمام ساختارهای اجتماعی تکامل پیدا کند.

در انقلاب ۵۷ چنین اتفاقی روی داد. بدلایل مختلفی که شاید مهمترین آنها را بتوان عدم خودآگاهی طبقه ی کارگر و بی ربطی چپ سنتی به منافع طبقه ی کارگر برشمرد، در نتیجه ی قیام بهمن بورژوازی قدرت را تصاحب کرد. بورژوازی تازه بقدرت رسیده به همان دلایلی که در بالا ذکر شد، نمی توانست و نمی خواست مضامین دمکراتیک و آزادیخواهانه ی انقلاب را تحقق بخشد. از این رو در یک پروسه ی چند ساله دست به سرکوب انقلاب زد. از سویی چپ سنتی همانگونه که گفته شد، ربطی به منافع طبقه ی کارگر نداشت و به همین دلیل به متحد حاکمیت بدل شد. از سوی دیگر مارکسیسم انقلابی جوان در ابعاد سراسری آنقدر قدرت و نفوذ نداشت که طبقه ی کارگر را در مقابل این تعرض به انقلاب بسیج کند. امری که بلشویک ها پس از قیام فوریه ۱۹۱۷ به سبب قدرت و نفوذی که به سبب پیگیری مجدانه و ادامه کاریشان، در میان طبقه ی کارگر بدست آورده بودند، موفق به انجام آن شدند و به سمت تسخیر قدرت سیاسی خیز برداشتند.

۲۸ مرداد ۵۸ آغاز پروسه ی سرکوب انقلاب بود. همانگونه که ذکر شد، جریانات مارکسیسم انقلابی در ابعاد سراسری از قدرت بسیج طبقه ی کارگر برخوردار نبودند. اما در کردستان شرایط بگونه ای دیگر بود. این جریانات توانستند با به میدان آوردن توده های زحمتکش این منطقه، آن ناحیه را به سنگر مقاومت و پیگیری انقلاب تبدیل کنند. حاکمیت هراسان از این سنگربندی انقلابی، در ۲۸ مرداد ۵۸ فرمان حمله به کردستان را از "زمین و هوا و دریا" صادر کرد. بلافاصله نیروهای سپاه و ارتش  به این منطقه گسیل شدند و با ورود به منطقه جنایات کم سابقه ای همچون اعدام های صحرائی در سنندج و پاوه را رقم زدند. در همان حال جریانات مارکسیسم انقلابی نیز در مقابل این تعرض توده های زحمتکش را مسلح کرده، دست به مقاومت زدند. اگرچه این نیروهای انقلابی در آغاز مجبور به عقب نشینی شدند، اما سپس با تصرف مجدد شهرها توانستند حاکمیت را عقب برانند و بار دیگر پرچم آزادیخواهی را در این منطقه برافرازند.

انقلاب در نهایت در ۳۰ خرداد ۶۰ سرکوب شد و اگرچه تا سال ۶۱ نیز مقاومت هایی صورت گرفت، اما بورژوازی تا آن زمان قدرت و حاکمیت خود را تثبیت کرده بود. اما آنچه ۲۸ مرداد ۵۸ را حائز اهمیت میسازد، مقاومت انقلابی توده مردم زحمتکش در برابر تعرض بورژوازی به انقلاب و آرمان های آن است. مقاومتی که بار دیگر نشان داد بورژوازی حتی در جریان یک انقلاب دمکراتیک نیز تا چه اندازه با آزادیخواهی و آرمان های انسانی بیگانه است.

مردمی که با تاریخ خود بیگانه اند، هیچ ابزاری برای تغییر وضع موجود در اختیار ندارند. نخستین گام برای هر گونه تغییری، آشنایی با تاریخ و بکار بستن درس ها و تجارب آن است.

گرامی باد یاد و خاطره ی تمام انسان های آزادیخواهی که مقاومت انقلابی در برابر ضد انقلاب بورژوایی را سازماندهی کردند.

زنده باد آزادی و برابری