در دوره پیروزی واپسگرایی،جنابان دموکرات،سوسیال دموکرات،انارشیست و دیگر نمایندگان اردوگاه "چپ" تراوشات اخلاقی خود را به دو برابر حد عادی می رسانند،همان طور که ادم های ترس خورده دو برابر بیشتر عرق می کنند.روی سخن این اخلاق مندان که به روش خود از بالای کوه موعظه می کنند و ده فرمان خود را صادر می کنند بیش از انکه به واپسگرایی پیروز باشد متوجه انقلابیونی است که تحت تعقیب واپسگرایان قرار دارند.زیرا که گویا با "زیاده روی" و اصول" نا اخلاقی"خود باعث تحریک و.اپسگرایی شده،بهانه لازم را برای توجیه اخلاقی کارشان به انها داده اند.

لئون تروتسکی«اخلاق ما و اخلاق انها»

زمانی سعید حبیبی در باره عابد توانچه نوشت،او از بزرگترین رهبران مارکسیسم-لنینیسم ایران خواهد شد البته اگر زنده بماند.عابد توانچه زندهماند و اکنون به جای رهبری مارکسیسم-لنینیسم از بالای کوه "بازخوانی" ده فرمان خود را صادر می کند و کوبنده ترین نقدها را نه متوجه واپسگرایان بلکه متوجه انقلابیونی می کند که تحت پیگرد واپسگرایان قرار دارند

تمامی نقد های واپسگرای عابد توانچه در لفافه ضرورت نقد گرایشات فرصت طلب در چپ دانشجویی صورت می گیرد.گویا فرصت طلبان حزب حکمتیست با سوق دادن دانشجویان ازادی خواه و برابری طلب به سمت اکسیونیسم و اوانتواریسم محملی را برای سرکوب گرایش چپ در دانشگاه مهیا کردند.پیش فرض چنین دیدگاهی این است که اگر رهبری داب به یک حزب سیاسی متمایل نمی شد و اکسیون ۱۳ اذر سال ۱۳۸۶ را سازمان نمی داد داب می توانست مانند گذشته به فعالیت خود ادامه دهد. اما این دیدگاهی است که ابدا قادر به درک خصلت فاشیستی دولت سرمایه داری وابسته حاکم بر ایران نیست.این دیدگاهی است که دولت جمهوری اسلامی را نه یک دولت فاشیستی بلکه دولتی متعارف و اخلاقی می داند که دستانش را به سرکوب الوده نمی کند مگر اینکه با "نااخلاقی"و"تندروی"مخالفانش روبرو باشد.

البته از کشیشان سوسیالیزم اخلاقی که انقلابیون را به خاطر پوشیدن "لباس های مارک دار"و مصرف "مشروبات الکلی" سرزنش می کنند ابدا بعید نیست که اینگونه دولت سرمایه داری سرکوبگر جمهوری اسلامی را غسل تعمید دهند اما از دیدگاه مارکسیسم مساله کاملا متفاوت است.از دیدگاه نقد مارکسیستی سرکوب داب بخشی از پروژه جمهوری اسلامی برای تحمیل پیامد های بحران سرمایه داری به طبقه کارگر ایران در سکوت بود. درک این واقعیت نیازمند درک ماهیت دولت سرمایه داری از یک سو و دولت سرمایه داری وابسته از سوی دیگر است.

دولت سرمایه داری،روبنای سیاسی مناسبات اقتصادی و مدافع هژمونی سرمایه بر نیروی کار است.عمل دولت سرمایه داری نیز تابعی از سطح مبارزه طبقاتی است.در شرایط رکود مبارزه طبقاتی،دولت سرمایه داری با ابزار های پول،قانون و ایدئولوژی حاکمیت سرمایه بر نیروی کار را نگهبانی می کند. اما با حاد شدن مبارزه طبقاتی این ابزارها کارکرد خود را از دست می دهند و دولت سرمایه داری بار دیگر به مبنای وجودی خود یعنی قهر عریان برای حفظ مناسبات بین سرمایه و نیروی کار رجوع می کند.شرایطی که شیوه های غیر مستقیم هژمونی طبقاتی را بی اثر می کند و دولت سرمایه داری را وا می دارد که در مواجه با نیروی کار قهر عریان را به کار گیرد در واقع برایند بحران اقتصادی در جامعه سرمایه داری است.در شرایط بحران اقتصادی ساختارهای جامعه سرمایه داری که تا پیش از این تغییر ناپذیر جلوه می کردند به لرزه در می ایندوهمراه با ان ایمان به تغییر ناپذیری وضع موجود و ایمان به قانون و ایدئولوژی بورژوایی نیز سست می شود. به این ترتیب شرایط عینی و ذهنی برای عروج انقلابی طبقه کارگر مهیا می گردد. در این شرایط دولت سرمایه داری که که عقلانیت و واقعیت خود را از دست داده است چاره ای جز کاربرد قهر عریان پیدا نمی کند.بنابراین سرکوبگری ذات دولت سرمایه داری در شرایط بحران ساختاری است.

اما دولت سرمایه داری وابسته اگر چه ماهیتا جدا از دولت سرمایه داری به شکل عام نیست اما به لحاظ ساختاری با ان متفاوت است.سرمایه داری وابسته در حقیقت سرمایه داری در شرایط بحران دائمی است.در جوامع سرمایه داری وابسته باراوری تولید به دلیل سلطه امپریالیسم از یک سو و عقب افتادگی تکنیک تولید از سوی دیگر پایین است.تحت این شرایط منهای بخش هایی که در ارتباط با نیازهای سرمایه داری متروپل عمل می کنند (عمدتا تولید مواد خام) تولید در بخش های دیگر تنها از راه استثمار وحشیانه طبقه کارگر به سوداوری می رسد.بخش هایی هم که در ارتباط با نیاز های سرمایه داری متروپل عمل می کنند اگر چه باراوری بالایی دارند اما از انجا که وظیفه کسب فوق سود هایامپریالیستی برای سرمایه داری متروپل را بر عهده دارند تحت همین استثمار وحشیانه کار نگاه داشته می شوند.بنابراین تولید در سرمایه داری وابسته تنها از رهگذر بالاترین حد استثمار طبقه کارگر است که می تواند تداوم یابد.حد بالای استثمار طبقه کارگر در جوامع سرمایه داری وابسته که خود را در دستمزدهای پایین و شرایط غیر انسانی کار نشان می دهد اگر چه سوداوری سرمایه را تضمین می کند اما در عین حال به حاد شدن جریان مبارزه طبقاتی در این جوامع می انجامد و در اینجاست که دولت این جوامع یعنی دولت سرمایه داری وابسته نقش خود را اشکار می کند.کارکرد دولت سرمایه داری وابسته سرکوب اعتراض طبقه کارگر به این وضعیت و سرکوب هر گرایشی است که پایان سکوت طبقه کارگر در برابر این وضعیت را تبلیغ می کند.دولت سرمایه داری وابسته در حقیقت نگهبان مسلح مناسبات مبتنی بر کار ارزان و کارگر خاموش است.

سرکوب دانشجویان ازادی خواه و برابری طلب را در دو سال گذشته باید در متن چنین مناسباتی درک کرد.تئوری و پراتیک داب به عنوان یک جریان مارکسیستی ضرورتا در برابر کارکرد اساسی دولت سرمایه داری وابسته جمهوری اسلامی یعنی تحمیل شرایط استثمار به طبقه کارگر ایران قرارداشت .در حقیقت پراتیک داب با هر مایه از ناپختگی پایان سکوت طبقه کارگر در مقابل شرایط تولید سرمایه داری وابسته را تبلیغ می کرد و به این اعتبار در مقابل ذات وجودی دولت جمهوری اسلامی قرار داشت. این واقعیت نشان می دهد که ارتباط دادن سرکوب داب بهاوانتواریسم یا نفوذ گرایشات فرصت طلب اگاهانه یا نا اگاهانه تلاشی در جهت پنهان کردن ذات دولت سرمایه داری سرکوبگر جمهوری اسلامی و تلاشی برا ی غسل تعمید این دولت فاشیستی است.اما این مشخصا روشی است که عابد توانچه برای بازخوانی تاریخ داب در پیش گرفته است.استفاده از چنین متدی از یک سو ذات سرکوبگر دولت سرمایه داری جمهوری اسلامی را پنهان می کند و از سوی دیگر بدبینی نسبت به گرایشات انقلابی و ناامیدی نسبت به اینده مبارزه انقلابی را دامن می زند.پنهان کردن ذات سرکوبگر دولت سرمایه داری،بدبینی نسبت بهگرایشات انقلابی و نا امیدی نسبت به اینده مبارزه انقلابی هر سه در حوزه سرکوب ایدئولوژیک دولت سرمایه داری قرار دارند.به این ترتیب در حالی که دولت سرمایه داری پروژه سرکوب عریان خود را به پیش می بردعابد توانچه در حال پراکتیزه کردن برنامه سرکوب ایدئولوژیک این دولت است.

نتایج عینی و ذهنی متد عابد توانچه در بازخوانی تاریخ داب نشان می دهد که چگونه نقد خرده بورژوایی یعنی نقدی که متکی بر درک مارکسیستی نباشد در خدمت دستگاه سرکوب دولت سرمایه داری قرار می گیرد و برنامه های سرکوب ایدئولوژیک این دولت را پراتیک می کند.