انقلاب فرهنگی دوم اگرچه ظاهرا با شدت انقلاب فرهنگی اول نبوده است اما به طرز آب زیرکاهی همان اهداف انقلاب فرهنگی اول و حتی شدید تر از آن را در سر می پروراند! چراکه این به اصطلاح انقلاب فرهنگی اول در سال های ابتدای روی کار آمدن جمهوری اسلامی و بخشی از پروژه سرکوبگری  فاشیستی متاثر از قدرت گیری طبقه حاکم ایران بعد از  قیام ۵۷ بود در حالی که انقلاب فرهنگی اخیر دیگر نمی تواند آنگونه موثر باشد منتها برای پیاده کردن موجی از سرکوب ها همان شوقی را دارد که تاریخ از گذشته ی آن یاد دارد .

شعار انقلاب فرهنگی دوم از خلال قائله نشریات جعلی در دانشگاه امیر کبیر بیرون آمد که با ماژیک مشکی بر لوح های سفید بسیج دیکته و در کنار پرچم های سیاه به نمایش در آمد. از آن روز و حتی از روزهای قبل از آن اساتید بسیاری از دانشگاه اخراج شدند دانشجویان زیادی از ادامه تحصیل محروم شدند! طرح سهمیه بندی جنسیتی در دانشگاه اعمال شد، طرح بومی گزینی جنسیتی در دستور کار نهاد های قانون گذاری جمهوری اسلامی قرار گرفت، گیت های کنترل درهای دانشگاه را نیز همچون دیوار برافراشت ..... و دانشجویان چپ با رای مقامات کشور از دانشگاه اخراج شدند.

انقلاب فرهنگی اگرچه با نام دانشگاه عجین و همراه است اما هرگز محدود به دانشگاه نمانده است و تمام عرصه های اجتماعی مردم را مورد تعرض قرار می دهد و شاید با کمی اغماض حتی طرح امنیت اجتماعی که در رسانه های معترض از آن با عنوان طرح سرکوب اجتماعی یاد می شود را نیز بخشی از آن به حساب آورد.

موضع گیری ها در برابر این نوع تعرضات از همان آغاز مطرح شدنش، هشدارهایی خطاب به مردم و روشنفکران بود که در رسانه های مختلف به آن پرداخته می شد. خاطره انقلاب فرهنگی اول که همراه با تعطیلی سه ساله دانشگاهها موجی از اخراج ها را نیز تحمیل کرد هرگز فراموش نشده است. در مرحله عملی این طرح موضع گیری ها در قبال آن متفاوت تر از رنگ و نمای هشدارها بود. اگر مکان اصلی تاثیرات این تعرض را همان دانشگاه به حساب آوریم یقینا اولین واکنش ها به آن نیز از درون دانشگاه ها برخواهد خواست. در این بین بخش راست جنبش دانشجویی همواره با تاکید بر حقوق طبیعی افراد سمت و سوی اعتراضات را در جهت اعتراضات مقطعی و خرد راهنمایی کرده در حالی که با وجود اعتراضات  هرروزه حقوق افراد روز به روز بیش از پیش مورد تعرض قرار می گیرد.

دفتر تحکیم با تحمیل دوگانه صنفی- سیاسی و با کانالیزه کردن اعتراضات درون دانشگاه با سمت و سوی صنفی و با سکوت پیرامون تحولات رادیکال درون دانشگاهها قصد دارد تا توهمی از کنشگری را بر جنبش دانشجویی تزریق کرده و پتانسیل های نهفته در نسلی پرشور را که روز به روز گرایشات رادیکال تری نسبت به چاره جویی برای حل معضلات اجتماعی از جمله تعرضات حذف گونه ای چون انقلاب فرهنگی پیدا کرده اند را به حاشیه براند. در این میان تحکیم علاوه بر اینکه خود را معادل جنبش دانشجویی قرار می دهد و در مقابل تغییرات مهم در قطب بندی جنبش دانشجویی خود را به ندیدن می زنند. گاها حتی با مصلحت جویی هایی مرتجعانه بر بخش هایی از حرکت رژیم در پیشبرد انقلاب فرهنگی که جریان چپ را هدف قرار داده است سکوت می کند. تحکیم هرگز نسبت به گیت های کنترل نصب شده بر درهای دانشگاه تهران که کیهان از آن با عنوان مانعی برای جلوگیری از ورود چپ ها به دانشگاه یاد کرده بود اعتراض نکرد.

اما موضع بخش چپ جنبش دانشجویی نیز در آغاز شعار انقلاب فرهنگی همان هشدار بود با این تفاوت که جنبش چپ همواره برای پس زدن سرکوب دولت بر اتحاد و پیوستگی جنبش های اجتماعی تاکید کرده است و با شعار محوری دانشگاه پادگان نیست در آکسیون روز سیزده آذر سال ۸۶ تکلیف خود را با سرکوبگران دانشگاه ها مشخص نمود. و همواره نیز با همین فریاد به هرگونه برخورد حذف گونه با دانشگاه اعتراض کرده اند که از آن جمله بیانیه دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب در محکومیت بازداشت هدایت و هاشمی دو عضو تحکیم را می توان اشاره کرد. طرح انقلاب فرهنگی دوم هرگز محدود به دانشگاه نخواهد ماند و تمام عرصه ها را در بر می گیرد( همچنان که گرفته است) و از طرف دیگر انقلاب فرهنگی دوم رویکردی جنسیتی پیدا کرده است که ناشی از سیطره نظام مردسالار و سرمایه داری افسارگسیخته ایران است که آزادی استقلال و در یک کلمه رهایی زنان را در تضاد با موجودیت خود می بیند. از این رو تقویت جنبش های رادیکال چه در درون دانشگاه و چه بیرون از آن شرط آغاز پس زدن سرکوب دولت خواهد بود.

دیدگاه خود را بیان کنید